´Ie See Uu´ of ´Ai sie joe´.

´Ie See Uu´ of ´Ai sie joe´.

Of ik op de begrafenis een woord van troost wilde spreken. Hun zoon was op jonge leeftijd gestorven, had niks meer met geloof. Zij waren zelf wel oprecht christen, maar met de kerk hadden ze niks meer. Totaal gefrustreerd afgehaakt. Natuurlijk liet ik deze kans om het evangelie van Jezus te vertellen niet voorbijgaan. En het werd een bijzondere ervaring. Na afloop sprak ik uitgebreid met een aantal vrienden van de overledene en met hun ouders en andere aanwezigen. En het trof mij hoeveel mensen rondlopen met negatieve gedachten over de kerk of iets dat voor kerk moet doorgaan. En hoe hun negatieve ervaringen hen met een totaal verwrongen godsbeeld hebben opgezadeld. Kort gezegd kwam de kritiek er op neer dat de kerk een machtsinstituut was gebleken waaraan het individu en zijn welzijn totaal ondergeschikt waren gemaakt. ´De kerk heerst over mijn gevoel´. ´In de kerk kun je meedoen, zo lang je niet uit de toon valt, maar als je anders denkt dan de goegemeente, word je afgemaakt´.

Hoeveel mensen zijn niet met dit soort gedachten op een zijspoor geraakt? Kerkverlating is een symptoom van secularisatie, maar in heel veel gevallen ook een gevolg van een falende kerk. En ik moet eerlijk zeggen, dat ik daar zelf ook wel wat van herken.

Pas vroeg iemand mij of ik ook gefrustreerd ben over alle ellende in de kerk. Die vraag zette mij aan het denken. Ben ik gefrustreerd? Nee, want een frustratie is iets wat je uit omdat je de hoop hebt opgegeven. Wel heb ik zo mijn zorgen over de kerk. En een zorg deel je omdat je nog hoop hebt!

Waar haal ik die hoop vandaan? Op de Facebook-pagina van die overleden jongen trof ik ook een link naar een christelijke band met de naam ICU: In Christ United. Dat gaf hoop! Blijkbaar zaten er in zijn vriendengroep wel degelijk christelijke elementen! Maar het geeft mij ook hoop omdat ik deze letters een hele mooie benaming vind voor de kerk: ICU.

Met mijn 50-plus hoofd las ik dat eerst in het Nederlands: Ie See Uu. En  het zei me niks. Totdat ik het in het engels las: Ai Sie Joe! Op dat moment vielen me de schellen van de ogen. Als dat de kerk eens zou kunnen zijn, niet met mooie woorden, maar in de praktijk: In Christ United met dit ene kenmerk: I see you! Want dat is toch wat Christus typeert: Hij zag mensen, keek ze aan. Dat wordt heel vaak als een afzonderlijke, eerste actie van Jezus vermeld als Hij mensen ontmoet (zie bijvoorbeeld Lukas 19 : 5 en Johannes 5 : 6). He saw them! Hij was een medemens, die de tijd nam om mensen aan te kijken, te zien. Daar zit de enige hoop voor de kerk om te overleven als kerk van Jezus: I see you! Ieder individu wordt gezien! Als dat de kerk gaat typeren in de rest van de 21e eeuw, zie ik het helemaal zitten.

13 februari 2013 Reageren is uitgeschakeld Lees meer
´Wegens gebrek aan belangstelling afgelast.´

´Wegens gebrek aan belangstelling afgelast.´

een portretfoto van Gert ZomerDat is nou al de tweede keer binnen korte tijd dat een leuk dagje uit mij wordt afgepakt.

Eerst was er in april de studiedag van IFES, de christelijke studentenbeweging. Een dag voor voorgangers en kerkenraden over gereformeerde studenten en hun  plek in de kerken. En nu is het een ontmoetingsdag voor NGK- en GKV predikanten over de ´bezielende generatie´. Over jongeren en hoe hen te begeleiden op hun weg naar geestelijke volwassenheid.

´Wegens gebrek aan belangstelling afgelast.´

Ik weet niet welke boeiende en interessante en belangwekkende onderwerpen mijn collega´s bezig houden. Maar mag ik zeggen dat ik dit een veeg teken vind? Ja, dat mag ik zeggen (vrij naar Mart Smeets). Want ik weet dat jongeren in hoog tempo aan het vervreemden zijn van de kerk en daardoor misschien ook, nog veel erger, van de God die in die kerken vereerd wordt.

Ik zie catechisanten na een hectische, flitsende dag vol sociale media, het catechisatielokaal binnenstappen. Ik zie ze daar terecht komen in een stoffig zaaltje met een paar foto´s van oude dominees en dingen die voorbijgaan aan de wand. Zonder enige verbinding met hun leefwereld, want internet is er niet beschikbaar.

Ik zie jonge belijdende leden (die dus echt wel willen!) hun schouders ophalen als ze verhalen horen over de vele energie en manuren die er gaan zitten in ellenlange en oeverloze samensprekingen met NGK: ´Waar gaat dit over???´

Ik zie gereformeerde studenten her en der in het land spiritueel en seksueel alle kanten op fladderen, vol vertwijfeling op zoek naar de goeie Weg. Een bezielende generatie die hunkert naar voorgangers die authentiek en enthousiast bezig zijn met de dingen van Immanuel!

Of zie ik, zie ik nu wat jij niet ziet? En hebben mijn geachte collega´s geen tijd voor studiedagen omdat ze zo druk bezig zijn in de leefwereld van jongeren  om hen voor te gaan op de goeie Weg? Wishful thinking noemen ze dit, geloof ik.

Het levert mij een angstdroom op: over 10 jaar zie ik predikanten en kerkenraden met hun handen in het grijze haar om zich heen kijken naar de vele lege plekken in het kerkgebouw: waar zijn ze gebleven, al die veelbelovende jonge mensen van toen?

En toch ben ik geen somber mens. Ik heb hoop. Want ik zie jongeren in mijn gemeente die enthousiast hun medejongeren van over de kerkgrenzen (CGK, NGK, PKN) opzoeken en leuke dingen organiseren, zoals een gala en gespreksavonden. En ik geloof in een God die Immanuel is: God met ons. Een God dus die daar is waar de mensen zijn, ook waar de jongeren zijn. In hun leefwereld, op internet en in de sociale media wil Hij zich laten ontmoeten.

En dan krijg ik zomaar weer een droom: ik zie een kerk die, in navolging van haar Heer  met zijn creatieve Heilige Geest, vol souplesse daar is waar de mensen zijn, ook waar de jongeren zijn. Een kerk die de leefwereld van jongeren niet op afstand houdt, maar binnentreedt met open vizier!

7 september 2012 Reageren is uitgeschakeld Lees meer