Brief van Petrus aan Jezus, versie 2016

Brief van Petrus aan Jezus, versie 2016

22 maart 2016 21:56 1 reactie

(Voor het vesper van vanavond in GKV Het Kruispunt Houten heb ik de brief van Petrus aan Jezus herschreven, n.a.v. de angst die de aanslagen in Brussel vandaag hebben gebracht, 22 maart 2016)

Lieve Jezus,

Lang heb ik geaarzeld of ik U zo zou aanspreken. Niet dat U niet lief zou zijn, U bent een en al liefde! Maar ik wist niet of ìk dat wel mag zeggen. Want ´Heer, hoe vaak heb ik uw hart gewond elke keer als ik een reden vond dat U even niet voor mij bestond. Was dat geen verraad, een slag in uw gelaat?´ (Uit: Het Lam dat doet leven, tekst: Ria Borkent, muziek Dirk Zwart)

O lieve Heer Jezus, Ik was zo vaak bang. Gewoon bang, omdat ik het allemaal niet begreep wat er gebeurde! Weet U nog? U liep op het water en ik wilde ook. U riep mij, en ik ging. Maar toen ik even naar de dreigende golven keek, en dat inktzwarte water, werd ik bang en ging twijfelen en daar ging ik, kopje onder.

Ik bedoelde het echt goed, Heer. Maar die angst voor dingen die te groot waren, voor die wereld die zo dreigend voor mij stond. Dat was het net ook, vlak voordat die haan mij  de ogen open kraaide. Wat was ik bang daar bij het vuur, voor die soldaten, okay, maar ook voor dat dienstmeisje. Oh, ik schaam me diep, dat U toen even niet voor mij bestond. Ik was zo bang, Heer, gewoon zo bang. Ik wilde niet wat er gebeurde om mij heen. Ik wilde niet alleen zijn. Ik wilde niet zonder U verder! En dus, wat ben ik toch een raar mens, liet ik U alleen!

Wat was U, lieve Heer, altijd geduldig. U stak uw hand uit, toen in die golven. U keek me aan, daarnet toen ik U ontkende, met ogen vol bewogenheid, bewogen om mijn angst, om mijn niet-kunnen, om mijn wegkijken. Nooit werd U boos.

Of ja, toch wel, die ene keer! Weet U nog, die keer dat we helemaal in het Noorden waren? Ik was er zo trots op dat U mij rotssteen noemde, dat U op mij uw kerk zou gaan bouwen. Maar meteen daarna die harde les: Ga weg achter mij satan, omdat ik U in mijn enthousiasme wilde stoppen op uw lijdensweg. Ik snapte het niet, want ik was bang, alleen maar bang!

Maar nu, ja nu weet ik het, lieve Jezus. De haan kraaide mij de ogen open! ´Waak met Mij´, vroeg U. Maar we konden het niet, Jacobus, Johannes, ik. We wilden wel, echt wel, hadden de beste bedoelingen, wilden er voor U zijn toen U ons nodig had als vriend. Maar het lukte gewoon niet. We hadden U ook nog nooit zo gezien. Zo bang,  zo doods- en doodsbang. Zo werd U verscheurd door die tegengestelde krachten van uw Vader en de satan! Daar stonden wij buiten. U ging kapot. En wij sliepen.

Ik schaam me daar nog voor. Dat we U alleen lieten in die worsteling. Maar aan de andere kant, ik zie het nu: het kon ook niet anders. U moest ook alleen zijn op dat moment. Want het was een strijd die U moest strijden, juist en alleen omdat wij die strijd niet wilden en niet meer konden strijden. Ik, Petrus, ik was een satan! Ik stond U in de weg!

Dank u, lieve Jezus, lieve God, dat U mens werd, zo echt mens. Zoals daar in die hof, zo kwetsbaar. Ik verstop mijn kwetsbaarheid vaak achter stoere woorden, grote mond, mijn masker van onverschilligheid. U liet het zien en sprak erover: doodsbang was U. Alsof ik in een spiegel keek! Ik, raar, bang, klein mensje

O Heer Jezus, en nu wil ik het aan iedereen kwijt, die wel eens bang is. Bang voor oorlog, bang voor aanslagen, bang voor het leven. Bang, okay, ik snap het. Daar is ook alle reden voor. Maar nooit meer alleen! Nooit meer zo alleen als U was. Niet alleen maar samen!

Met U aan onze zijde, laten wij ons in deze bedreigde en bedreigende wereld niet uit elkaar drijven.

Lieve Jezus! U waakt toch over ons en over deze wereld? Erbarme Dich!

 

Met vriendelijke groet, uw dienaar Petrus.

Laat een reactie achter


*